Contan nun capítulo recente de Radiolab (but then again, todos o son) a historia dun partido de baloncesto de instituto que se xogou nun pequeno pobo de Alabama, chamado Stevenson, o día de San Valentín de 1992.
Esa edición do programa trata da dialéctica de favoritos e underdogs no deporte. Para facer interesante un enfrentamento, explican Jad Abumrad e Robert Krulwich, hai que fabricar unha historia arredor. A máis extendida, a máis fácilmente asimilable, é a de establecer un David e un Goliath: os espectadores neutrais decantarémonos automaticamente polo competidor que con menos posibilidades, e estaremos interesados a partir de ahí.
Ó final do capítulo narran o partido de Stevenson. Enfrentábanse os locais North Jackson Chiefs cos Wildcats do veciño pobo de Fort Payne. Non había ningún título en xogo, nin siquiera era un playoff, e ningún dos equipos era particularmente bon. Incluso esaxerei cando dixen que eran pobos veciños: Stevenson e Fort Payne están a uns 70 kilómetros un do outro, máis ou menos coma Lugo e Ribadeo. A ningún oínte de Radiolab, e a ningún de vosoutros for that matter, lle debería importar cómo quedasen, o cal supoño que o convirte nun exemplo perfecto para Jad e Robert e nun reto para min.
O partido desarrollouse por cauces perfectamente mediocres, como cabía esperar, salvo pola cantidade de faltas que estaban cometendo ambos equipos: ó final dos 40 minutos sumaban 75, unha cada 32 segundos. Foi unha constante sucesión de faltas interrumpida por breves momentos de xogo nos que, por outra parte, abundaron as perdas de balón e os fallos. O marcador foi moi baixo, pero chegou apretado ó final.
Hai unha reportaxe boísima de Thomas Lake en Sports Illustrated na que transcribe a narración do último cuarto. Quedando aproximadamente medio minuto, os North Jackson Chiefs perden de tres pero Travis Smith, o seu base, rouba a pelota e anota fácilmente ó contraataque. A diferencia queda reducida a un punto.
Aproximadamente nese momento do partido, Nacho pide tempo morto. Nosoutros estamos empatados con Ribadeo, a última posesión é nosa e eles solo teñen tres en cancha. Podemos gañar por primeira vez, na última xornada da temporada. Mentras nos aclara esto un tanto innecesariamente a Nacho váiselle poñendo unha sonrisa canalla que aínda non entendemos. Podemos gañar, dícenos, e volvernos a casa satisfeitos polo día, pero tamén podemos deixar pasa-la posesión e forza-la prórroga.
A esas alturas do tempo morto probablemente Bieito, que é o millor do equipo, xa entende de qué esta falando; pero está eliminados por faltas así que de todas formas a responsabilidade cae nos cinco suplentes que aínda podemos xogar, e que agora mesmo miramos a Nacho coma vacas ó tren.
Desa maneira, síguenos explicando, teremos dez minutos por diante contra tres xogadores e non solamente gañaremos o partido, senón que poderemos remontarlles os seis puntos de basket-average que nos sacaran na primeira xornada e que os mantiveran penúltimos na tabla semana a semana, ó largo de meses de derrotas en paralelo. Cabe a posibilidade, en definitiva, de que acabemo-lo ano sin se-lo peor equipo da provincia.
O árbitro chámanos á pista mediada a explicación de Nacho, e á salida do tempo morto os Wildcats plantean unha xogada longa para gastar tempo. Os Chiefs acaban por cometer unha falta con cinco segundos no reloxo que os pode deixar a tres puntos, e ademáis acarrea outra eliminación.
Soamente quedan 6 Chiefs dispoñibles. A situación é desesperada, pero non grave: cando o tirador dos Wildcats falla o segundo dos seus tiros libres, os Chiefs atrapan o rebote e lánzanse ó contrataque; a diferencia é de dous puntos, a victoria é posible. Travis Smith chega en carreira armando o brazo a toda présa e lanza un triple sobre a bocina.
Falla, pero os árbitros pitan falta novamente, a número 75 do partido. Smith tén tres tiros libres sin tempo no reloxo. Pode gañar o partido, pero solo transforma dous deles. Prórroga.
Nosoutros salimos do tempo morto confusos polo emocionante que se acaba de poñe-lo partido de Alabama; sin acabar de asimilar completamente todo o que nos dixo Nacho e probablemente por eso convencidos, contra o seu criterio e francamente tamén contra o sentido común, de xogarnos honradamente a última posesión. Gustaríame recordar por qué.
Fallamos, claro, non merece a pena nin comentalo, éramos malos de narices. Cinco suplentes habituais, sempre no fondo do banquillo do equipo malo de Estudiantes, fose cal fose a categoría ou o tempo que levásemos nela. Fallamos e acabamos na prórroga de todas formas e non importou, pero gustaríame saber qué pensábamos naquel momento, cando decidimos ser honrados e face-lo correcto, enfrentar cara a cara ós nosos rivales. Con romanticismo na mirada adolescente.
Esa edición do programa trata da dialéctica de favoritos e underdogs no deporte. Para facer interesante un enfrentamento, explican Jad Abumrad e Robert Krulwich, hai que fabricar unha historia arredor. A máis extendida, a máis fácilmente asimilable, é a de establecer un David e un Goliath: os espectadores neutrais decantarémonos automaticamente polo competidor que con menos posibilidades, e estaremos interesados a partir de ahí.
Ó final do capítulo narran o partido de Stevenson. Enfrentábanse os locais North Jackson Chiefs cos Wildcats do veciño pobo de Fort Payne. Non había ningún título en xogo, nin siquiera era un playoff, e ningún dos equipos era particularmente bon. Incluso esaxerei cando dixen que eran pobos veciños: Stevenson e Fort Payne están a uns 70 kilómetros un do outro, máis ou menos coma Lugo e Ribadeo. A ningún oínte de Radiolab, e a ningún de vosoutros for that matter, lle debería importar cómo quedasen, o cal supoño que o convirte nun exemplo perfecto para Jad e Robert e nun reto para min.
O partido desarrollouse por cauces perfectamente mediocres, como cabía esperar, salvo pola cantidade de faltas que estaban cometendo ambos equipos: ó final dos 40 minutos sumaban 75, unha cada 32 segundos. Foi unha constante sucesión de faltas interrumpida por breves momentos de xogo nos que, por outra parte, abundaron as perdas de balón e os fallos. O marcador foi moi baixo, pero chegou apretado ó final.
Hai unha reportaxe boísima de Thomas Lake en Sports Illustrated na que transcribe a narración do último cuarto. Quedando aproximadamente medio minuto, os North Jackson Chiefs perden de tres pero Travis Smith, o seu base, rouba a pelota e anota fácilmente ó contraataque. A diferencia queda reducida a un punto.
Aproximadamente nese momento do partido, Nacho pide tempo morto. Nosoutros estamos empatados con Ribadeo, a última posesión é nosa e eles solo teñen tres en cancha. Podemos gañar por primeira vez, na última xornada da temporada. Mentras nos aclara esto un tanto innecesariamente a Nacho váiselle poñendo unha sonrisa canalla que aínda non entendemos. Podemos gañar, dícenos, e volvernos a casa satisfeitos polo día, pero tamén podemos deixar pasa-la posesión e forza-la prórroga.
A esas alturas do tempo morto probablemente Bieito, que é o millor do equipo, xa entende de qué esta falando; pero está eliminados por faltas así que de todas formas a responsabilidade cae nos cinco suplentes que aínda podemos xogar, e que agora mesmo miramos a Nacho coma vacas ó tren.
Desa maneira, síguenos explicando, teremos dez minutos por diante contra tres xogadores e non solamente gañaremos o partido, senón que poderemos remontarlles os seis puntos de basket-average que nos sacaran na primeira xornada e que os mantiveran penúltimos na tabla semana a semana, ó largo de meses de derrotas en paralelo. Cabe a posibilidade, en definitiva, de que acabemo-lo ano sin se-lo peor equipo da provincia.
O árbitro chámanos á pista mediada a explicación de Nacho, e á salida do tempo morto os Wildcats plantean unha xogada longa para gastar tempo. Os Chiefs acaban por cometer unha falta con cinco segundos no reloxo que os pode deixar a tres puntos, e ademáis acarrea outra eliminación.
Soamente quedan 6 Chiefs dispoñibles. A situación é desesperada, pero non grave: cando o tirador dos Wildcats falla o segundo dos seus tiros libres, os Chiefs atrapan o rebote e lánzanse ó contrataque; a diferencia é de dous puntos, a victoria é posible. Travis Smith chega en carreira armando o brazo a toda présa e lanza un triple sobre a bocina.
Falla, pero os árbitros pitan falta novamente, a número 75 do partido. Smith tén tres tiros libres sin tempo no reloxo. Pode gañar o partido, pero solo transforma dous deles. Prórroga.
Nosoutros salimos do tempo morto confusos polo emocionante que se acaba de poñe-lo partido de Alabama; sin acabar de asimilar completamente todo o que nos dixo Nacho e probablemente por eso convencidos, contra o seu criterio e francamente tamén contra o sentido común, de xogarnos honradamente a última posesión. Gustaríame recordar por qué.
Fallamos, claro, non merece a pena nin comentalo, éramos malos de narices. Cinco suplentes habituais, sempre no fondo do banquillo do equipo malo de Estudiantes, fose cal fose a categoría ou o tempo que levásemos nela. Fallamos e acabamos na prórroga de todas formas e non importou, pero gustaríame saber qué pensábamos naquel momento, cando decidimos ser honrados e face-lo correcto, enfrentar cara a cara ós nosos rivales. Con romanticismo na mirada adolescente.
No hay comentarios:
Publicar un comentario