viernes, 11 de octubre de 2013

Pero son tan tontos, Lamia

Chapotea con algunha metáfora na orilla mentres tararea unha rumba, pero ata que se pon a falar de si mesmo non solta a man e comeza en serio a escribir. Enumera tódalas cousas que fixo durante as vacacións coma nunha redacción de colexio: foron moitas e foron pretenciosas, mediterráneamente.
Despois fala da volta ó traballo: dedícanlle artigos, empezou a colaborar coa revista en papel e as lectoras mándanlle fotos en bikini lendo a súa columna... E entre o ben que lle foi e o ben que lle vai, burla burlando acábaselle o texto. Sic transit gloria mundi, qué queren que lles diga.
E eso que os fai largos. Máis do que deberían ser, por cierto, porque sustitúe as comas por puntos e aparte. Non sei cómo vai facer para meter un texto de 310 palabras no espacio dunha columna, van ter que empezar a publica-la revista en formato rollo. Ou fará columnas de dez palabras en 30 líneas.
Serán haikus.

Haikus del centeno.

Con fotos de modelos subidas en Lambretta.

Sobre gin tonics en Santander e amores de verán.

(Suspiro)

Por qué no me dedico profesionalmente a la lectura

Mi padre llegó a casa con un manual de inteligencia emocional que su jefa llevaba un mes recomendándole con urgencia y había acabado por prestarle a traición, llamándolo al despacho cuando se estaba yendo de la oficina.
Entró con el libro en la mano, lo abrió en el recibidor mientras dejaba las llaves en el taquillón, pasó de largo del salón mientras pasando hojas rapidamente, lo cerró a la altura de la puerta del despacho y al pasar por delante de mi habitación lo tiró sobre mi cama. Mientras seguía caminando hacia el fondo del pasillo, me fue diciendo que lo leyese y le hiciese un resumen, y después se metió en el váter.
Opino que habla mal del libro que después de leerlo la jefa se lo prestase a mi padre.
Estuve una temporada acompañando a Ana F. a su casa, que estaba por la Residencia, todos los días después de clase. Y otra a Alba, que vivía en la Ronda del Carmen. Me decía a mi mismo que mi casa estaba tan lejos del instituto que un rodeo más o menos largo no era demasiado importante.
De forma parecida, hasta determinada edad tu vida adulta queda tan lejos que puedes perder el tiempo leyendo, por ejemplo, "Manolito Gafotas" una y otra vez. Leer es intrínsecamente bueno y tus padres no se preocupan de si te va a valer de algo. Si acaso, tienen la sensación borrosa de algún provecho se sacará, después de todo.
Ya había pasado aquella edad cuando mi padre me mandó leer "Inteligencia Emocional", de Daniel Goleman. Piñeiro iba cogiendo trazas de ingeniero y arreglaba radios; David se había comprado un manual de C++ para dummies y Alberto, que ahora diseña videojuegos, había escrito un programa que simulaba una máquina de refrescos.
Yo seguía simplemente leyendo, y a veces escribía cuentos. En algún momento, mi padre me dijo que por leer no me iba a pagar nadie. Pero después él mismo me hizo el encargó que leyese un libro.
Me lo tomé con gravedad histórica, en principio, valorando el peso del momento como si fuese trascendental. Lo abrí como David había abierto su guía de programación, con el destornillador de Piñeiro apretado en el puño; mi afición iba a servir de algo, también, iba a dar un primer paso hacia la madurez.
Duré dos capítulos. No fue una batalla épica. Avancé cuarenta páginas, paré y me di cuenta de que no había entendido nada ni me interesaba en absoluto, y me apetecía más ponerme a programar una máquina de refrescos que volver a leerlas. Quise seguir, nadando como un perro a contracorriente, manteniendo a duras penas el hocico a flote.
Cuando le intenté resumir a mi padre los dos capítulos que había conseguido leer, solo me quedaba el recuerdo deslavazado de la palabra "amígdala", que por otra parte le sonaba a dolor de garganta, naturalmente.

lunes, 7 de octubre de 2013

My week in bites that were just a tad too long to fit in a tweet

Leo aquí que a Jonathan Franzen lle gustan os DVDs e as Blackberrys. Tan de trazo groso como queirades, en 2013 eses dous datos pintan un retrato da personaxe.

A filla de Salinger escribiu un libro sobre el, titulado aquí "El guardián de los sueños". Máis aló do xogo de palabras, ¿por qué guardián de los sueños?, pregúntome, ¿era, coma Holden Caulfield, moi protector coa infancia e os sonos infantiles, por exemplo dos seus fillos?
Despois caio en que, igual que "El guardián entre el centeno" é unha tradución algo aquelada de "The catcher in the rye", así "El guardián de los sueños" será unha traducción de "Dream catcher", é decir, o atrapasueños, o colgarexo ese hippie new age pseudo indio. Vaia.

"Escogió las betamax y los HD-DVD"

Pásome media hora tratando de twittear unha fotografia que saquei na librería do aeroporto, de "Honrarás a tu padre" metido entre un libro da filla de Punset e outro dalgunha Rojas Marcos, que pretendo acompañar cun texto do tipo de: "Ese ruido sordo que oio de fondo debe de se-lo dos meus dentes rillando". Non é un gran chiste, granted, pero da o nivel do meu twitter, para qué nos vamos engañar. Inténtoo varias veces sin éxito: teño mala conexión no aeroporto e a foto pesa moito. Probo cambiando o chiste, pero aínda así non consigo envialo.
Inténtoo tantas veces que acabo por gastarlle a batería ó móbil, e téñome que poñer a buscar un enchufe onde cargalo. Están todos ocupados, nun claro signo dos tempos que non me paro a analizar, ou taponados. Finalmente atopo un, despois de dar voltas polo aeroporto durante dez minutos mirando para as paredes, e casi me sorprendo da boa sorte que tiven: queda ó lado dunhos asentos, pero naide o utilizou porque está escondido detrás dunha planta.
Pero o cable é xusto o suficientemente corto como para que non poida estar sentado nos asientos; en lugar deso téñome que sentar no chan, ó lado dun banco e detrás dunha planta enorme, como se estivese tratando estupidamente de camuflarme. Entre a vexetación, co codo apoiado nun asento, mentras na pantalla do móbil parpadea a mensaxe "sending drafts", penso no sentido da vida.

Os anglofalantes usan a palabra "turd" con moita máis facilidade da que nosoutros utilizamos a súa equivalente. Non o digo soamente por esta portada, téñolla oído a David Mitchell (o humorista), con todo o esnobismo intelectual que lle presupoño por ser Cambridge alumni (e por ser, en xeral, delightfuly snob). Non teño ningunha reflexión ó respecto, simplemente o constato. Por cierto, ó escribir este texto encóntrome co grave problema de non ser capaz de escribir a traducción de "turd". En serio, teño algún principio moral que descoñecía que me impide teclear esa palabra.

Falando de principios morais, Pablo Mediavilla e Suanzes comentaban en twitter algunha vileza periodística, con palabras fortes: "pedazo de hijos de puta", dice un deles, e "buitres", "desgraciados", "rastreros"... Polo contexto, aventuro que terá que ver co caso da pícara de Santiago pero, como dixo Cabanela,  your guess is as good as mine.
En todo caso, somos varios os que preguntamos, indo e vindo por distintas contas de twitter porque queremos enterarnos deso tan morboso que Suanzes e Mediavilla insisten en manter en segredo, queremos saber, algo sucio, e indignarnos, morbo, buitres.

E outra cousa máis, apoiándome neso: paseime a esta semana bufándolle á radio e facendo teatrales aspavientos de defensa arxentino para non oír demasiado do da pícara, e acabei por volver a intentar ler "Moby Dick": "(...) tengo que echar mano de todos mis principios morales para evitar salir a la calle deliberadamente, y a golpes y de modo metódico quitarle a la gente los sombreros de la cabeza", e tal.
(Aínda non foi desta pero qué primeira páxina, qué maneira fenomenal de desbordar adverbios).

"People say the language of love is universal. It's not: we went to America, Ben tried to cuddle the immigration officers, they didn't understand him".
De novo, non teño ningunha reflexión que acompañe este comentario, pero si facedes a proba veredes que tén o tamaño xusto para non caber nun tuit. Por pouco, coma o cable do cargador e moitas outras cousas neste campo de enciños ó que chamamos vida.

martes, 1 de octubre de 2013

My week in radio, in non-twittable-sized bites

Levo unhos días escuitando a radio sin naide con quen comentala, e encontreime cunha serie de textos sin moita importancia que por tamaño non podía twitear sin resultar pesado. Ocurríuseme publicalos aquí, dunha que teño o blog.
Igual o convirto nunha sección habitual. Posiblemente non, coñecéndome. En fin, en todo caso disculpen as molestias:

Escuito a Simeone decir: "Para ganar en el Bernabeu tenemos que dar el 110%", pese ó cal parece estar convencido de presentarse.
Pola miña parte agradézolle que, nesta epoca na que a expresión está sobreexplotada e extenuada, me dé unha oportunidade de decir que esta usando as porcentaxes literalmente por encima das súas posibilidades.
Literalmente, por certo. Qué gustazo. (Escribo, mentras aínda me pregunto si poido usar o adxetivo "extenuada" referido a unha expresión. ¿E por cierto, adxetivo ou adxectivo? Poesía eres tú, supoño)

Repasando unha sesión parlamentaria, dixeron no Hora 14 do mércores que nela "la oposición acusó a Fatima Bañez de tomarles literalmente el pelo". Entendo que o que pretendían decir é que a oposición acusara a Báñez, literalmente, de tomarlles o pelo. Weirdly enough, no audio que acompañaba o titular un diputado da oposición acusaba a Bañez, casi literalmente, de tomalos por débiles mentales. 

"Cuando hay que elegir entre sufrir o la nada, sólo los cobardes eligen la nada", dixo hoxe Cospedal. Non poido evitar que me sone a comentario sobre o suicidio.

Debatian hoxe na Ventana, falando da Transición, si o tan cacareado consenso é intrisecamente bon. O debate non deu para moito porque todos se puxeron de acordo, bastante rapidamente, en que non.
Cando o tema languidecía, Cristina Fallarás arrancouse moi indignada a defender, coma todos os demáis, que o consenso era malo, pero con verdadeira pasión, citando incluso ós mortos da Guerra Civil. Un sensacional ataque de coherencia.

jueves, 26 de septiembre de 2013

Monólogo do Sheriff de Nottingham, por John Finnemore.

"(...) Oh, no, he does that, I'm not saying he doesn't. He robs from the rich and gives to the poor. Mind, that's practically everyone on our way, with the King's taxes the way they are... I mean, everyone's on the breadline, scrabbling to feed and clothe themselves
You know what doesn't help with that? Some rich kid with a Messiah complex, all dressed in green because it goes with his eyes, nicking a purse of gold from a toff and then dumping it on some random village.
You know what happens then? Well, first off, everyone waves Robin Hood bye-bye, and then they help themselves a little riot, because if you're a starving peasant with a gold piece, and you know everyone in your village has also just been given a gold piece, you might be tempted to start doing a little bit of wealth distribution on your own account.
So an hour later, most of the village is as poor as ever, only a couple of then now have got a broken rib, or a cracked head, or a severe attack of the Deaths, and the strongest or most violent has got a purse of gold coins. Now, if he's the strongest it's possible he might not also be the brightest. So, like a snot, his next move is to tail a cart into the nearest town, roll into a merchant's, more likely a tavern, and give it the old 'Hello, my good man, I'm a stinking peasant what would like to buy lots of ale at this silk purse of gold I perfectly normally have'  (?)
At which point either he gets beaten up himself or they keep him talking, send their messenger for me, and I've got to arrest him, haven't I?, 'cause I'm presented with the baffling case of the penniless peasant with a purse of gold that looks uncannily like the purse of gold Guy of Gisbourne reported nicked last week.
(...) So I don't want to arrest him but... well, maybe I do, if he's beaten up all his neighbours, but maybe he hasn't because maybe he is a she, in which case it's perfectly possible Robin Hood gives her the whole lot to start with because he took a fancy to her, and she says 'Why, thank you, good sir Robin' -for an hour or so-, heads into town to buy a dress and it ends the same way.
Anyway, if I can't avoid arresting them, I arrest them, and I try to stop them getting killed and if I do, they end up in prison. Meanwhile, of course, I confiscate the stolen goods.
And I don't pocket it, because I happen not to be bent, actually, but nor do I take it back to the injured party myself -oh no!, because I can't be trusted with that job-, that is a job for -oh, goodness me!- His Majesty's Collector of Taxes.
So Guy of Gisbourne gets back maybe a quarter of what he lost and the rest is split between King John and the Tax Collector's backpocket.
So what's he actually done, Robin Hood? He's robbed from the rich... and given to the King!
And on the way he's left the poor injured, dead, imprisoned and, on at least two occasions to my certain knowledge, in the family way. Well done, Robin Hood!"

lunes, 23 de septiembre de 2013

Leer a Murakami escuchando “I remember Clifford”

En uno de los primeros pasajes de “Tokio Blues”, dos jóvenes pasean juntos sin apenas hablarse durante kilómetros, y Murakami los acompaña fijándose morosamente en las hojas de cerezo, el sol de media tarde, el pasador del pelo de la chica.
Aunque al leerlo no lo sabemos, están devastados por la tragedia y su vida está cambiando delante de nosotros, mientras Murakami nos habla de la casualidad de encontrarse en la línea Chūō de camino a las librerías de viejo de Kanda, y de caminar sin rumbo hasta encontrarse en Komagome sin saber cómo.
Haruki Murakami no empezó a publicar hasta bien entrado en la treintena; antes de eso, trabajó en una tienda de discos y después regentó durante años un club de jazz. Y tuvo dentro el arreato de la literatura, es de suponer, quiso epatar burgueses y despreció a las mujeres de mediana edad que se recomendaban libros de Matilde Asensi; pero lo que hizo fue trabajar e ir perdiendo la pasión, pagar sus impuestos e irse conformando hasta que ya resignado decidió escribir.
Todos tenemos ambiciones, cuando somos jóvenes. Yo también quería ser escritor a los veinte años. Era romántico al respecto, había leído "Los detectives salvajes" y tenía ganas de leer en la ducha y cruzar Bucareli con el vendaval levantándome el cuello de la parka.
"Los detectives salvajes" son avasalladores, agresivos como cosas que hacen BUM, como arañas en el aire, como la versión de Dizzy de "Chega de saudade". Son una constante huida hacia adelante: uno se ve arrastrado sin saber a dónde o sabiendo que no llegará a ninguna parte porque son las tres de la mañana y cada párrafo es urgente y al final nada importa, el viaje es el destino y el medio el mensaje y el libro un artefacto y nadie pretendía que aprendieses nada.
Murakami no tiene esa energía adolescente. Nada le importa demasiado, tampoco: en muchos de sus cuentos cortos, recopilados en “Sauce ciego, mujer dormida”, simplemente plantea los contornos de la historia (la rutina del protagonista, por ejemplo, el pasador del pelo y el sol de media tarde), sin explicarnos su significado.
Sus personajes son hijos únicos a los que les encantaría hablar pero permanecen callados, y cuando rompen el silencio sus conversaciones parecen sencillas pero arrastran profundidades con el mecanismo de las olas al romper en la playa. El protagonista de “Tokio Blues”, trabaja en una tienda de discos; el de “Al Sur de la frontera, al Oeste del Sol” tiene un club de jazz. A ambos les gusta especialmente un tipo de baladas jazz pausadas y cálidas, como “So what”, o “Star-crossed lovers”.
Son canciones melancólicas, con un tempo lento, en las que los músicos se resignan a no mostrar su virtuosismo y hacen que sus personajes paseen en silencio por Tokio mientras ellos aparentan estar distraídos por el viento del sur. Canciones de playa al final de todas las olas de la juventud, cuando solo quedan las ganas de escribir aunque sea en un blog sobre los contornos de la vida, porque has pasado demasiado tiempo persiguiendo detectives salvajes y estás perdido en un barrio desconocido y vacío de respuestas por dentro.

jueves, 5 de septiembre de 2013

Heredero y bienhechor

Morreu Manolito de Damián con 70 anos, rodeado de herdeiros de última hora. O obituario publicado na Voz titulábao de "bienhechor" e falaba sobre todo de seu pai. Iba ilustrado por unha foto das ruínas do aserradero.