domingo, 26 de diciembre de 2010

De librerías por Santiago


Saquei un par de fotos de cousas que me chamaron a atención; cólgoas aquí porque non sei qué facer con elas (nin co blog, francamente)
A primeira está colocada encima da porta da librería Follas Novas: é un extracto de 2666, de Roberto Bolaño. Non se ve en absoluto pero é a páxina 241, e hai unha frase destacada en rojo:

"Buscó en la primera página y en la última y en la contraportada alguna señal y encontró, en la primera página, la etiqueta cortada de la librería Follas Novas, S.L., Montero Ríos 37, teléfonos 981-59-44-06 y 981-59-44-18, Santiago"
Cánto mola que te cite Bolaño, sobre todo en 2666. Aínda que seña na parte de Amalfitano.
Por certo, o Testamento Geométrico de Dieste (que era o libro que tiña a etiqueta cortada de Follas Novas) téñoi na casa desde fai anos. Acordome de oírlle a meu pai que estaba moi orgulloso de coñecelo, porque moita xente de letras tería e incluso estudiaría ou reverenciaría e faría moita festa cos demáis libros de Dieste, pero éste era un secreto casi seu, de matemática pura. Hasta que saliu en 2666, claro.

A segunda foto, sacada no escapatare da Abraxas, é unha pegatina na portada de "Papeles inesperados" de Cortázar (¿chamábase así?), unha recopilación de relatos e descartes doutros libros publicada en 2008
A historia coa que vende-lo libro estaba clara: relatos inéditos atopados nalgún desván vintepico anos despois da morte do autor, xoias perdidas e reecontradas (de ahí o seu nome); e supoño que funcionou razonablemente ben, dado que agotaron dúas edicións en pouco máis dun ano.
Claro que agora deberían buscarse outra.



miércoles, 1 de diciembre de 2010

De buena fe

Lo peor del asunto es que no hay ninguna mano negra a la que culpar. Si tu madre (o tal vez tu profesora de párvulos) te contó la historia de Pedro y el Lobo fue simplemente porque ella la había oído también en su momento y parecía una buena manera de explicarte que las mentiras son malas.
Así que te la contó, y al final Pedro moría ante la desidia de sus vecinos, que se habían reído de él, y la muerte de Pedro el mártir los dejaba consternados, con la sonrisa helada y llenos de remordimientos.
Tu madre (y también tu profesora de párvulos) ya lo habían asumido desde muy jóvenes así que al contártelo no se dieron ni cuenta, pero fue entonces cuando tú empezaste a aprenderlo:
Que no hay que pasarse de listo, que no hay que ser suspicaz ni fiarse; que hay que esperar en fila a pasar de uno en uno por el arco magnético y llevar botes de menos de 50 cl. porque tú eres bueno, pero el que va detrás de ti en la fila, o tal vez tu profesora de párvulos, puede ser el lobo.

jueves, 4 de noviembre de 2010

O divertido mundo da Empresa. Comentario a posteriori

Estaría millor Luis Aragonés.

O divertido mundo da Empresa

Sale na prensa hoxe a noticia, rebotada de europa press, de que Vicente del Bosque foi nombrado membro do Consello Consultivo de Iberdrola en Castilla e León.
Hai cousas que caen de caixón nada más ler o titular, como que o Consello Consultivo non pinta nada en Iberdrola, tén toda a pinta de ser unha reunión anual de xente coa que Iberdrola quere quedar ben. Ou dito coas súas palabras:

"Entre sus actuaciones al respecto, IBERDROLA ha creado los denominados Consejos Consultivos, que operan en zonas geográficas relevantes para la empresa y están integrados por los máximos representantes de importantes grupos industriales y financieros de estas zonas.Los principales objetivos de estos Consejos son compartir proyectos empresariales, intercambiar experiencias de gestión e innovación, y canalizar nuevas iniciativas que contribuyan al desarrollo de las respectivas regiones."

É dicir, nada, o de sempre, invitalos a comer. Membros do Consello Consultivo de Iberdrola en Castilla León son, por exemplo, os presidentes dos grupos Siro, Antolín e Helio, e os máximos responsables de Caja Duero e Caja España, según a mesma noticia de ep.
¿Que por qué quere Iberdrola quedar ben con del Bosque? ¿Por qué darlle un sillón que estaría destinado, qué sei eu, ó presidente de Cámara de Comercio de Zamora, ou a algún ex-alcalde que sexa amigo do Conselleiro de Industria?
A mesma noticia lanza ideas nunha certa dirección: encaje en el entorno, personalidades del ámbito social, humildad y trabajo en equipo... Outros medios afinan máis, coma o Diario Crítico:

"Cabe recordar que este órgano, constituido en junio de 2002, está formado por relevantes personalidades de los ámbitos económico, financiero y social de Castilla y León y pretende conocer de primera mano la realidad de la región, intercambiar información y contrastar opiniones, todo ello con la finalidad de estrechar aún más las relaciones Iberdrola con este territorio."

Vale, pois moi ben, non compro o de que del Bosque teña puñetera idea da realidade da región, e teño certa confianza nel, así que supoño que non se vai a poñer a contrastar opinións, pero xa nos facemos a imaxe mental do que pensaría o Presidente de Iberdrola cando lle ofreceu o cargo, algo así como "del Bosque é salmantino e despois de todo Iberdrola xa é o patrocinador principal da selección, apodemos dar un paso máis un paso máis na dirección... e recoñecemento de marca e humildade castellana".
Visto así, todo tén sentido, misterio explicado, non hai nada que obxetar. Moi ben, pero agora volvamos ó principio:

"Vicente del Bosque foi nombrado membro do Consello Consultivo de Iberdrola en Castilla e León"

Joder, falla algo. Pensei que o tiña controlado, pero sígueme fallando algo. Esto non é un anuncio da tele, non é un logo nunha roda de prensa, un Consello Consultivo dunha multinacional sona mui serio para meter nel a un entrenador de fútbol, aínda que seña un entrenador de fútbol mui serio.
Na mesma noticia que citei antes do Diario Crítico, hai un aparte sobre as declaracións que fixo o Presidente da empresa diante do Consello:

"El Presidente de Iberdrola ha informado al Consejo Consultivo de Castilla y León que, para el conjunto de 2010, la Compañía espera incrementar el Ebitda y el beneficio neto recurrente como consecuencia de la mejora prevista del entorno, con una estabilización de la demanda, el aumento de la capacidad instalada del Grupo, las mejoras de eficiencia, la adecuación de las inversiones al cash flow generado, la titulización del déficit de tarifa en España y la mejora de la deuda. Esto permitirá a la Empresa mantener o incluso mejorar el dividendo. "


Bueno, pois eso, igual sólo me sona ridículo a min, pero del Bosque estaba alí. Na reunión. Falando do Ebitda da compañía.

Sobre os apellidos.

Creo igualmente, pola mesma razón, que os Rodríguez Gacio, Martínez Alfonsín, Sánchez Rilo, González Costas, Fernández Amoedo; e incluso Rodríguez Zapatero, ou López Orozco, se apellidarían distinto se os seus pais tivesen podido elexir.

E é que, salvo casos particulares, teño a impresión de que cando a xente escolla a orde dos apellidos, faráo seguindo dúas ideas básicas:
  • Preservar o apellido enxebre (ou extraño ou carismático, ou como lle queirades chamar)
  • Respetar a orde tradicional dos apellidos (supoño que esta será unha opción minoritaria e decrecente no tempo, pero contémploa como moi probable)
E ahora vén a pregunta: ¿será este o inicio da fin dos Fernández e dos López? ¿empezaremos a sufrir unha inflación de Ramalleiras, Turnes e Delaiglesias?

Sobre os apellidos. Comentario previo.

Asumo que, aínda que meus pais puidesen ter elexido no seu momento, eu apellidaríame aínda así Ramalleira Fernández, porque tratarían de preservar o apelido especial frente ao outro.
Supoñendo que meus avós poidesen ter escollido tamén, meu pai apellidaría Ramalleira igual, pero miña mai probablemente fose Cid e non Fernández, pola mesma razón.
Nese caso, conocéndoos, imaxino que non serían capaces de poñerse de acordo, así que me acabaria chamando Noé Cid Ramalleira. Ainda que igual entonces me poñían outro nome...

miércoles, 20 de octubre de 2010

Came here for the carne ó caldeiro, stayed just for the heck of it

Fai uns días, publiquei unha entrada referente ás Google Statistics do meu blog. Acabeina borrando, en primeiro lugar porque estaba vacía de contido, e parecía tratar de disimulalo cun montón de links (a razón principal, si vos digo a verdade, é que acababa de aprender a poñelos e emocioneime un pouco); e en segundo lugar, porque todo partía dunha idea equivocada.
Supuxen que a xente buscaría en masa "Jessica Alona is a bitch" despois de indagar un pouco na intrahistoria de "La red social", así que a pobre de Jessica Alona, se tivera un blog con Google Statistics, acabaría deprimida ó ver cal era a súa fonte principal de tráfico.
O que pasa é que si googleas "Jessica Alona is a bitch" non chegas ó blog de ningunha Jessica Alonan (nin a nungunha páxina de facebook, merece a pena señalar), así que finalmente acabei con unha entrada ridícula coronada por un chiste sin gracia.
"Existe unha entrada moi típica en moitos blogs que sigo: consiste en ver qué buscaban en Google inicialmente os que acabaron no teu blog. Normalmente encóntanse cousas curiosas, coma en automatics, donde fixeron dúas entradas ó respecto.As miñas estadísticas dan pena, solo entrou unha persona desde Google e tecleou "Blog pedestre de Noé". Probablemente fose eu. Pero bueno, peor serán as de Jessica Alona"
Recupéroa agora cheo de orgullo e satisfacción porque alguén chegou a este blog tecleando "carne o caldeiro"

Un lugar perfecto para un negocio burgués decadente


Na esquina inferior da Plaza de Monforte hai un local que durante varios anos estuvo ocupado por unha tenda de comida delicatessen.
Tal vez demasiado luxoso para os Mallos, non acabou de triunfar e pechárono fai un par de meses.
No seu lugar abriron unha peluquería canina.

miércoles, 28 de julio de 2010

Fragmento de "Matadero 5", de Kurt Vonnegut

"Billy miró el reloj de la cocina de gas. Tenía una hora libre antes de que llegase el platillo. Se fue al salón, balanceando la botella como una campana, encendió la televisión. Se despegó ligeramente del tiempo, y vio la última película, primero al revés y luego otra vez de principio a fin. Era una película sobre los bombarderos americanos en la Segunda Guerra Mundial, y los valientes hombres que los pilotaban. Vista hacia atrás por Billy, la historia sucedió así:
Aviones americanos, llenos de agujeros y de hombres heridos y de cadáveres despegaron de espaldas desde un aeródromo en Inglaterra. Sobre Francia, se encontraron con aviones de combate alemanes que volaban hacia atrás, aspirando trozos de metralla y fuselaje de algunos aviones y soldados. Hicieron lo mismo con aviones americanos estrellados en el suelo y éstos levantaron el vuelo de espaldas para unirse a la formación.
La formación voló hacia atrás sobre una ciudad alemana que estaba en llamas, y los bombarderos abrieron sus trampillas y con un magnetismo milagroso encogieron los fuegos, almacenándolos en contenedores cilíndricos de acero, y aspirándolos hacia sus entrañas. Los cilindros fueron colocados cuidadosamente en estantes. En la ciudad, los alemanes tenían sus propios aparatos prodigiosos. Eran tubos largos de acero. Los utilizaban para aspirar más fragmentos de las tropas y los aviones. Pero todavía quedaban algunos soldados americanos heridos, aún así, y algunos aviones necesitaban una buena reparación. Al sobrevolar Francia, sin embargo, los cazas alemanes volvieron, dejándolo todo y a todos como nuevos.
Cuando los bombarderos llegaron a la base, los cilindros metálicos fueron extraídos de sus estantes y embarcados de espaldas hacia los Estados Unidos, donde fábricas enteras trabajaban día y noche desmantelando los cilindros, separando su peligroso contenido y extrayendo minerales. Lo conmovedor de la escena es que eran en su mayor parte mujeres quienes hacían esta labor. Los minerales entonces eran enviados a especialistas en regiones remotas. Su labor consistía en enterrarlos, esconderlos astutamente para que nunca volviesen a hacer daño a nadie.
Los soldados americanos devolvieron su uniforme y se convirtieron en chavales. Hitler se volvería un bebé, supuso Billy Pilgrim. Esta parte ya no estaba en la película, Billy estaba extrapolando."